αυτόνομη συλλογή ποιημάτων με πρωταρχική επιδίωξη την αναζήτηση της χειρωνακτικής εργασίας μιας μη παγιωμένης ποίησης

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

015


είναι άδικο ένα μικρό συννεφάκι να εμφανίζεται από το πουθενά και να κρύβει για ένα λεπτό όλο τον ήλιο που υπάρχει / είναι άδικο ενός λεπτού μουντάδα να αλλάζει εντελώς τον τρόπο που κοιτάω τη μέρα / να βάζει το παρόν μου στον αυτόματο πιλότο γιατί τώρα πρέπει να σε νοσταλγήσω λες κι έχεις χρώμα γκρι / δεν το θέλω γίνεται αυτόματα, ερήμην μου, σαν κάτι να ζει μέσα μου, σαν ένας χειριστής στο πύργο ελέγχου κάτω από το μυοκάρδιο να πατάει κουμπιά διάθεσης / τώρα πάτησε το γκρι και μ' έβαλε να χαθώ ξανά μέσα στα λόγια που μου είχες πει το 2003 / πόσο θα θελα να ήσουν τώρα εδώ να σε ρωτούσα: πώς γίνετε να θυμάμαι ακόμα το νούμερο του κινητού σου;

είναι άδικο το συννεφάκι να φεύγει κι εγώ να μην έχω επιστροφή στην ηλιοφάνεια / γιατί οι ερωτήσεις συνεχίζονται, η μέρα φαγώνεται, δε πάω super market, γίνομαι απότομος στο σπίτι, δεν μπαίνω στο indymedia, δε σηκώνω το τηλέφωνο -βέβαια κοιτάω πρώτα αν τελειώνει σε 015, και το κυριότερο: δεν ταΐζω το χρυσόψαρο για το οποίο κανείς δε γνωρίζει ότι είναι δισέγγονο αυτού που μου είχες χαρίσει τότε / και τελικά γίνομαι ένα αδίστακτο τέρας που είναι έτοιμο να κατασπαράξει όλους τους συνανθρώπους σου επάνω στο πλανήτη διότι τα καθάρματα αρνούνται να μου απαντήσουν σε ερωτήματα εύκολα κι απλά / πού βρίσκεσαι; τι κάνεις; με έχεις ακόμα στις επαφές σου στο τηλέφωνο;



1 σχόλιο: